28 წლის ლიზამ ქართველი საზოგადოების ყურადღება თამამი ნაბიჯით მიიქცია – პროექტ "ნიჭიერში" სტრიპტიზი იცეკვა, თუმცა იმდენი ვეღარ გარისკა, სახე გამოეჩინა. რა თქმა უნდა, სახელიც შეცვლილი აქვს, საცეკვაოდ ფსევდონიმით გამოდის.
ლიზა ქართველია. მისი ოჯახი – დედა და 2 წლის ქალიშვილი ერთ–ერთ სოფელში ცხოვრობენ. შვილის მონახულებას კვირაში ერთხელ ახერხებს, მის გარეშე ძალიან უჭირს და ოცნებობს იმ დღეზე, როცა ოჯახის სარჩენად სტრიპტიზის ცეკვა აღარ დასჭირდება.
– ლიზა, რატომ გადაწყვიტეთ ამ პროექტში მონაწილეობა, სცენაზე სახალხოდ გამოსვლა?
– კასტინგი რომ დაიწყო, მეგობრებმა მითხრეს, გადი, კარგად ცეკვავო. იდეა მომეწონა და ბედი ვცადე.
– რამდენი ხანი ემზადებოდით ამ ნომრისთვის?
– დიდი ხანი არ ვემზადებოდი, უბრალოდ კოსტიუმი შევიკერე და სიმღერა შევარჩიე.
– სახეს რატომ მალავდით?
– სახის გამოჩენა იმიტომ არ მინდოდა, რომ ამან შეიძლება ჩემი შვილის მომავალზე ცუდად იმოქმედოს. ნიღბის გაკეთებას ვაპირებდი, მაგრამ შემომთავაზეს, რომ სახეზე ნიღაბი დამეხატა.
– იყო ვინმე, ვინც, ამ ნიღბის მიუხედავად მაინც გიცნოთ?
– ძალიან ახლო მეგობრებმა მიცნეს, დანარჩენმა – ვერავინ.
– ნერვიულობდით პირველ გამოსვლაზე?
– ძალიან მეშინოდა და ვნერვიულობდი, მეგონა, ჟიურის არ მოვეწონებოდი.
– რა მოგიტანათ ამ პროექტმა?
– ამ პროექტის შემდეგ ჩემ შესახებ ბევრმა იცის, გაიგეს, რომ არსებობს ქართველი გოგო, რომელიც ამ ცეკვას ასრულებს.
– რატომ გაგიჩნდათ სურვილი, ეს ცეკვა გესწავლათ ან როგორ მოხვდით სტრიპტიზკლუბში?
– ჩემი ნაცნობი ერთ–ერთ სტრიპტიზკლუბში მუშაობდა. შემომთავაზა, რომ მეც იქ მემუშავა, მითხრა, კარგი შემოსავალი გექნებაო. მეც გადავწყვიტე, მივსულიყავი. არადა მანამდე არც ეს და არც სხვა ცეკვები არასდროს შემისრულებია, არც კლუბებში დავიოდი, ხმაურიანი ადგილები არ მიყვარს. თავიდან მაღალქუსლიან ფეხსაცმელებზე სიარულიც კი ძალიან გამიჭირდა, მოგეხსენებათ, ძალიან მაღალქუსლიანები გვაცვია, მაგრამ ყველაფერს შევეჩვიე. დაახლოებით 6 თვეში ცეკვა ძალიან დავხვეწე.
– ვინ გასწავლიდათ?
– ერთი მოცეკვავე გოგონა ელემენტარულ ილეთებს მასწავლიდა, სცენაზე როგორ უნდა მევლო, ფეხი როგორ უნდა დამედგა, დანარჩენი მუშაობის პერიოდში მე თვითონ დავხვეწე. ბევრი ნაიარევი მაქვს, არ ვვარდებოდი, მაგრამ, როცა კანი უხეშ მოძრაობებს მიუჩვეველია, ნაიარევი გიჩნდება. დროთა განმავლობაში კი სხეული ამას ეჩვევა. ტრიალის დროს თავბრუ გეხვევა, მაგრამ მერე ამასაც ეჩვევი. ძალა რომ არ გაქვს, ვერაფერს აკეთებ, თავს ბოძის სიმაღლეზე ვერ სწევ, ზემოთ ვერ ადიხარ, მაგრამ დროთა განმავლობაში ამასაც აკეთებ.ბევრჯერ მეშლებოდა რაღაცეები, მაგრამ ზოგი ხვდებოდა, რომ ახალი ვიყავი და ჩემ მიმართ კრიტიკულად არ იყვნენ განწყობილი. ძალიან მნიშვნელოვანია, სმენა გქონდეს. ზოგი მოცეკვავე სხვაგანაა, მუსიკა – სხვაგან. 6 თვის შემდეგ პროფესიონალი მოცეკვავე ვიყავი.
– ასე ადვილად გადაწყვიტეთ, სტრიპტიზიორი გამხდარიყავით – მოცეკვავე, რომელიც მსუბუქი ყოფაქცევის ქალთან ასოცირდება?
– ევროპაში ეს ცეკვა ვულგარულად სულაც არ აღიქმება. საქართველოში კი ცივილიზაცია ჯერ არ შემოსულა.
– ოჯახმა იცის თქვენი საქმიანობის შესახებ?
– არა, ოჯახმა იცოდა, რომ მიმტანად ვმუშაობდი. როცა ჩემმა გამომუშავებულმა თანხამ მიმტანის შემოსავალს გადააჭარბა, კი დაეჭვდნენ, მაგრამ დღესაც არ იციან, რომ მოცეკვავე ვარ. უბრალოდ ვუთხარი, რომ მაღალანაზღაურებად სამსახურში ვმუშაობ.

– არ შეგეშინდათ, რომ "ნიჭიერში" გასვლის შემდეგ თქვენი საიდუმლო გამჟღავნდებოდა?
– კი, შემეშინდა, მინდოდა, რომ ტელევიზორები გადამეწვა ან იმ მომენტში დენი გამეთიშა.
– ვერც ხმაზე გიცნეს?
– ვერა. ბევრს არ სჯერა, რომ ქართველ ქალს სტრიპტიზის ცეკვა შეუძლია. უცხოელებიც რომ ჩამოდიან, სულ უკვირთ, ამბობენ, როგორ, ქართველი სტრიპტიზს ცეკვავსო.
– დედათქვენს რომ ეცნეთ, ამისთვის მზად იყავით?
– ალბათ – კი. საკმაოდ დიდი ვარ, რომ დედაჩემზე დამოკიდებული არ ვიყო.
– რატომ დაგჭირდათ ამ ნაბიჯის გადადგმა? სხვა სამუშაო არ გიძებნიათ?
– მეუღლესთან გაშორების შემდეგ დედაჩემი და ბავშვი მარტოს უნდა მერჩინა. საქართველოს ერთ–ერთი სოფლიდან ვარ, თბილისში დაახლოებით ორი წლის წინ ჩამოვედი. თავიდან მიმტანად ვმუშაობდი, მაგრამ მიზერული ხელფასი მქონდა და ოჯახის რჩენა მიჭირდა. ამის შემდეგ გადავწყვიტე, სტრიპტიზკლუბში მემუშავა. ამ გადაწყვეტილების მიღება რთული იყო, მაგრამ ეს ნაბიჯი მაინც გადავდგი. სხვა ქვეყანაში რომ ვყოფილიყავი, ეს არ გამიჭირდებოდა.
– თქვენმა ყოფილმა ქმარმა იცის, სად მუშაობთ?
– საერთოდ არ ვეკონტაქტები და არც ვიცი, სად არის.
– ბავშვს არ ნახულობს, არ გეხმარებათ?
– არა. რომ მეხმარებოდეს, ამ ნაბიჯს არ გადავდგამდი.
– ისეთი ცვლილება თუ მოხდება თქვენს ცხოვრებაში, რომ ფინანსურად მოძლიერდეთ, ცეკვას თავს დაანებებთ?
– ოჯახის სხვანაირად რჩენა რომ შემეძლოს, რა თქმა უნდა, თავს დავანებებდი.
– ანუ არ გინდათ სტრიპტიზიორობა.
– ეს არავის უნდა.
– მაგრამ ბევრისთვის ეს ხელოვნებაა, სიამოვნებაა.
– აქ მხოლოდ ცეკვა რომ იყოს, კონცერტებსა და კონკურსებზე რომ გამოვდიოდე, სულ სხვა იქნებოდა, მაგრამ მე სტრიპტიზკლუბში ვმუშაობ.
– როგორია თქვენი ყოველდღიური რეჟიმი?
– სამსახურში საღამოს 9 საათზე მივდივარ, მუშაობას 10 საათზე ვიწყებთ, დილის 5 სათზე კი ვასრულებთ, მივდივარ სახლში და ვიძინებ. მეორე დღეს კი იგივე მეორდება, ვიღვიძებ, თავს ვიწესრიგებ და სამსახურში მივდივარ.
– შვილს ხშირად ნახულობთ?
– კვირაში ერთ დღეს ვისვენებ, სოფელში ჩავდივარ და ვნახულობ.
  –    თქვენი ყველაზე დიდი ოცნება რა არის? 
– მინდა, რომ მშვიდად, წყნარად ვიყო, არავინ შემაწუხოს, ჩემი შვილი კარგად იყოს და მასთან ერთად ვცხოვრობდე. ყველაზე რთული იყო, როცა შვილთან და დედასთან ერთად მარტო აღმოვჩნდი და მათ რჩენაზე უნდა მეფიქრა. დედა არ მუშაობს, ჩემს შვილს უვლის.
– დაბოლოს, როგორ შეაფასებთ თქვენს ნომერს თავად, ის გამოგივიდათ, რაც გინდოდათ?
– მეორე ტურში ჩემი გამოსვლით კმაყოფილი არ ვარ. ვნერვიულობდი და ხელები გამიოფლიანდა, ბოძზე გაოფლიანებული ხელებით თავს ვერ იჭერ და შეიძლება ჩამოვარდე კიდეც. პირველ ტურში გაცილებით კარგად ვიცეკვე. ყველაზე მეტად სწორედ იმაზე დამწყდა გული, რომ მეორე ტურში კარგად ვერ ვიცეკვე. არ ვიცი, მაყურებლისთვის ეს რამდენად შესამჩნევი იყო.

ეკა ლემონჯავა

წყარო