• თბილისი
  • 7°C
  • 15 დეკემბერი, 2017
article

გმირი ქართველი ჯარისკაცი, რომელიც ოკუპანტებმა ვერ დააჩოქეს

მეოთხე ბრიგადის 41–ე ბატალიონის ჯარისკაცმა გიორგი ანწუხელიძემ მხოლოდ 23 წელი იცოცხლა, მაგრამ კაცურად გალია თავისი წუთისოფელი. მან ნაძრახ სიცოცხლეს, სახელოვანი სიკვდილი ამჯობინა.

ის დღეს 26 წლის უნდა გამხდარიყო. უკვე მესამე წელია ოჯახი გიორგის დაბადების დღეს  მის გარეშე ხვდება და მხოლოდ ისღა დარჩენიათ, მის საფლავზე ავიდნენ და სანთელი დაუნთონ. ის ამ ქვეყნიდან სულ ახალგაზრდა წავიდა, რადგან ჯალათებმა მოუსწრაფეს სიცოცხლე.

გიორგი ანწუხელიძე 2008 წლის რუსეთ–საქართველოს ომში, საქართველოს ერთიანობასა და მთლიანობისთვის ისევე მედგრად იბრძოდა, როგორც სხვა ქართველი ჯარისკაცები, რომლებმაც მრავალრიცხოვან მომხდურ მტერს საკადრისი წინააღმდეგობა გაუწიეს. ქართველი ჯარისკაცების გმირობა და ვაჟკაცობა საქართველოს ფარგლებსაც გასცდა.

ომი, რომელმაც უამრავი ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა, დამთავრდა. ამ ომში ბევრი ქართველი ჯარისკაცი დაიღუპა, ბევრიც უგზო–უკვლოდ დაიკარგა. ქართული ჯარი დისლოკაციის ადგილებს დაუბრუნდა, თუმცა ჯარისკაცებს შორის გიორგი ანწუხელიძე არ იყო. ოჯახს იმედი ჰქონდა, რომ ის ცოცხალი იყო და მალე დაბრუნდებოდა, თუმცა იმედის ნაპერწკალი საბოლოოდ მაშინ ჩაქრა, როდესაც ერთ–ერთი ტელეკომპანიით გავრცელდა კადრები, რომელზეც ჩანდა, თუ როგორ აწამებენ ოსი სეპარატისტები ქართველ ჯარისკაცს. ჯარისკაცი წელზემოთ შიშველია, სეპარატისტები მას ზურგზე წიხლებით ადგებიან, სცემენ და მოითხოვენ – დაიჩოქოს და მიწას აკოცოს. გმირი ჯარისკაცი მათ წინააღმდეგობას უწევს და არ ემორჩილება, ოსი ჯალათები კი დაუზოგავად ურტყამენ სახეში, მოითხოვენ, მტრის ინტერესების მიხედვით მისცეს ჩვენება, თუმცა ამაოდ.

როდესაც ჯარისკაცის ოჯახის წევრებმა ეს კადრები პირველად ნახეს, ყველას ერთხმად აღმოხდა: გიორგი! მართლაც, ეს გმირი და შეუპოვარი ჯარისკაცი გიორგი ანწუხელიძე იყო, რომელმაც სასტიკ წამებასა და შეურაცხყოფას გაუძლო და ოსი სეპარატისტების მოთხოვნა მაინც არ შეასრულა. 

მიუხედავად ამ კადრებისა, ოჯახი მაინც იმედს არ კარგავდა, რომ გიორგი ცოცხალი იყო. დედამისს, თუშ ქალს ერთი ცრემლიც კი არ ჩამოვრდნია, ამბობდა, ცოცხალ შვილს ხომ არ ვიტირებო. თუმცა, 2009 წლის 20 იანვარს ეს იმედიც საბოლოოდ დასამარდა, როდესაც ოჯახმა ცნობა მიიღო, რომ გიორგი დაიღუპა, მისი ცხედარი კი სხვა 9 ჯარისკაცთან ერთად ცხინვალიდან გადმოასვენეს. დე–ენ–ემის ანალიზით დადგინდა, რომ ამ 10 ჯარისკაცს შორის, ერთი ცხედარი ნამდვილად გიორგი ანწუხელიძეს ეკუთვნოდა. გიორგი მუხათგვერდის ძმათა სასაფლაოზე განისვენებს.

გიორგი ანწუხელიძეს, მეუღლე და ორი მცირეწლოვანი შვილი დარჩა, უფროსი ლევანი და უმცროსი ანა. სხვათაშორის, ანა მამის გარდაცვალებიდან 7 თვეში დაიბადა. მისი მეუღლის მაკა ჩიკვილაძის თქმით, გიორგი ქალიშვილზე ოცნებობდა და ეს ნატვრა აუხდა კიდეც, თუმცა ნანატრი ქალიშვილის ნახვა ვერ მოასწრო.

„როდესაც მისი სიკვდილი დადასტურდა და ის საშინელი ვიდეოკადრები გავრცელდა, მხოლოდ წამების დასაწყისის ნახვა შევძელი და დავრწმუნდი, რომ გიორგი აღარ მყავდა, მაგრამ დღემდე ველოდები, ელოდებიან გიორგის დედა და ჩემი შვილები - ლევანი, რომელიც მაშინ მხოლოდ ათი თვის იყო და ანა, რომელიც მამის სიკვდილიდან 7 თვეში დაიბადა. გიორგიმ სქესი არ იცოდა, ოცნებობდა ქალიშვილზე და აუხდა... საუბედუროდ, სტრესმა თავისი ქნა - გოგონა ტრავმული დაიბადა, ცალი ფილტვი თვე-ნახევარი არ ეხსნებოდა და აპარატზე იყო მიერთებული,“- იხსენებს მაკა გაზეთ „კვირის პალიტრისთვის“ მიცემულ ინტერვიუში.

მისი მეუღლე იხსენებს, რომ მის გმირ მეუღლეს დალხენილი ბავშვობა არ ჰქონია. მამა ავადმყოფობდა, ვერ მუშაობდა და გიორგის პატარობიდანვე დააწვა მძიმე ტვირთი – დედასთან ერთად ის ორ დას, მამას, გამზრდელ მამიდას ინახავდა. მუშაობდა, ცხვარში დადიოდა, მერე ჯარში გაიწვიეს და 2008 წლის აგვისტოს ტრაგიკულ მოვლენებამდე, საქართველოს ერთიანობისა და მთლიანობის სადარაჯოზე იდგა.