[ლევან სეფისკვერაძე]
ტრაბზონში რუსეთის ნაკრებთან ჩვენი მორაგბეების მიერ გასამართმა შეხვედრამ თვით ის ფაქტიც კი დაჩრდილა, რომ საქართველოს სარაგბო ნაკრები უკვე ოფიციალურიად გავიდა მსოფლიო თასზე და უკვე მესამედ ვნახავთ ჩვენ გუნდს ყველაზე დიდ სარაგბო მუნდიალზე. ტრაბზონული მატჩის წინ რომ მთელს საქართველოში არნახული აჟიოტაჟია, ეს ბუნებრივი რამ გახლავთ და არაფერია იმაში გასაკვირი, რომ რიგით ქართველს რუსთა ძლევა ბარე სამ მუნდიალზე გასვლად უღირს, თუმცა საოცარი ის გახლავთ, რომ ტრაბზონისაკენ მიმავალ ართუ მარტივ გზათა, ლაბირინთებში ისეთი ადამინებიც კი გაიბლანდნენ, რომლებსაც აქამდე თბილისის ეროვნულ სტადიონზე ერთხელაც კი არ შეუბიჯებიათ.ცნობილია, რომ საქართველოს რაგბის კავშირმა პრობლემებისათვის თავის არიდება არჩია და ტრაბზონში წასასვლელი გულშემატკივრების ბილეთებითა და სასტუმროთი უზრუნველყოფა 2 ტურისტულ კომპანიას დაავალა. გასაგებია, რომ რაგბის კავშირი ქარვასლა არ არის და კაცმა რომ თქვას მის ფუნქციებში ასეთი საკითხების გადაწყვეტა არც შედის, მაგრამ ის ათასგვარი გაუგებრობა და აბდაუბდა, რაც ტრაბზონის მატჩის ბილეთების თბილისში გაყიდვას მოჰყვა, იმაზე მეტყველებს, რომ ქართველი გულშემატკივრების ინტერესები სათანადოდ არ იქნა დაცუდი და ახლა ყველაფერი რამდენიც არ უნდა ვაბრალოთ იმას, რომ მატჩზე დასწრების მსურველების რიცხვი უფრო მეტი იყო, ვიდრე ტრაბზონის პატარა სტადიონის ტევადობა, ფაქტია რომ ყველა გზას მაინც ქართული რაგბის მესვეულების მიერ დაშვებულ შეცდომებამდე მივყავართ. ლაშა ებრალიძე, საქართველოს ნაკრების ქომაგი: “მოდით შევთანხმდეთ იმაზე, რომ რაგბის კავშირმა სწორი ნაბიჯი გადადგა, როდესაც ბილეთების გაყიდვა ტურისტულ სააგენტოებს დაავალა. ეს ასეც უნდა ხდებოდეს, რამეთუ ისე არავინ უწყის უცხოეთში ხალხის წაყვანა-წამოყვანის ამბები, როგორც მსგავასმა დაწესებულებებმა, თუმცა რატომ შეირჩა მაინცა და მაინც პატარა - 5 ათასკაციანი ტევადობის ტრაბზონის სტადიონი ამას კი, ნამდვილად ვერ ვხვდები. განა ასე ძნელი იყო პატარა კვლევის ჩატარება და დადგენა იმისა, თუ საშუალოდ რამდენ ქომაგს შეიძლება გასჩენოდა მატჩზე დასწრების სურვილი? ვიცი რომ ჩვენი მატჩის მეორე დღეს ტრაბზონში ტრაბზონულ-სტამბოლური საფეხბურთო დერბი იმართება და დიდ ტრაბზონულ სტადიონზე არავინ გვათამაშებდა, მაგრამ ამ ტრაბზონზე ჯვარი ხომ არ გვქონდა დაწერილი?” საქართველოს რაგბის კავშირში აცხადებენ, რომ მატჩმა დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია, რასაც ბილეთების დეფიციტი მოჰყვა. “საქართველო-რუსეთის მატჩის ბილეთები ტურ-ოპერატორებს “მილენიუმსა” და “აჭარა-ტურს” გადაეცათ. ხელშეკრულების თანახმად, ოპერატორები ბილეთთან ერთად მომსახურების პაკეტებს ყიდიან, რომელიც ტრანსპორტირებასა და რიგ შემთხვევაში სასტუმროში ღამისთევასაც ითვალისწინებს. ბილეთების მიღების დღესვე, ტუროპერატორებმა დიდი რაოდენობით მომსახურებასა და ბილეთზე მიიღეს შეკვეთები საქართველოს სხვადასხვა ორგანიზაციებისა და კომპანიებისგან“, - არის მათი პასუხი. კავშირის ინფორმაციით, დეფიციტის გამომწვევი ძალზე მნიშვნელოვანი ფაქტორი ტრაპზონის “აჩქაბაათ ფაიტჰ სტადიონი”-ს საკმაოდ მცირე ზომაა. სტადიონი მხოლოდ 6 000 კაცს იტევს. თამაშზე დასწრების მსურველი კი, გაცილებით მეტია. „ქართველი გულშემატკივრების უმეტესობას ბათუმში ღამისთევა ურჩევნია. რაგბის კავშირის თხოვნით, ტუროპერატორებმა ტრაპზონის ტურებს უნდა გადახედონ და შეძლებისდაგვარად მხედველობაში მიიღონ მატჩზე დასწრების მსურველი ქომაგების მოთხოვნები“, - აცხადებენ რაგბის კავშირში. ქართველ ქომაგს კი მიაჩნია, რომ ყველაფერი სულ ადვილად შეიძლებოდა მოგვარებულიყო. რაგბის კავშირი, ან სპორტის დეპარტამნტი საკმაოდ იაფად დაიქირავებდა რომელიმე ქართულ სოციალურ კვლევით ცენტრს და დაავალებდა, რომ გამოერკვიათ ჩვენს მორაგბეებთან ერთადსაშუალოდ რამდენი გულშემატკივარი ჩაალაგებდა ჩემოდანს. შემდეგ, ამ კვლევებზე დაყრდნიობით წასუყლიყვნენ ვთქვათ აზერბაიჯანში, ან იგივე თურქეთში და ნახავდნენ ისეთ სტადიონს, სადაც ქომაგობაც ხალვათად დაეტეოდა და იქამდე მისაღწევადაც არ იქნებოდა ცხრა მთა და ზღვა გადასალახი. ახლა რა გამოვიდა? ვინც იცქვიტა, ან ვისაც ტურისტულ სააგენტოებში ნაცნობი ჰყავდა, იყიდეს ბღუჯა-ბღუჯა ბილეთი და კი იქნებიან კარგ ხასიათზე 20 მარტს (იმედია მატჩის შემდგომაც) ხოლო ვისაც არ გაუმართლა და (სამწუხაროა რომ მათი რიცხვი საკმაოდ დიდია) ბილეთის ნაცვლად მოლარე გოგონას ცალყბა ღიმილის ამარა დარჩნენ, მთელი წლის ოცნება წყალში ჩაეყარათ. ეს არის ის თემა და საკითხი, რომლის მოგვარება ნებისმიერ ქვეყანაში პრობლემა არასოდეს უნდა ხდებოდეს. რაგბი ფაქტობრივად ერთადერთი ფენომენია, რომელსაც შეუძლია ქართველებს დამარცხებულის ფსიქოლოგია შეუცვალოს. ამასთან ერთად, რაგბი ჩვენი გულშემატკივრების გულებში თანდათან იკავებს იმ ადგილს, რაც ფეხბურთმა უკვე კარგა ხანია დაკარგა. ახლა როდესაც ყველა და უმეტესად ქართული სპორტის მესვეურები გულშემატკივრების მოსაზიდად და ამ სახეობის კიდევ უფრო პოპულარიზაციისათვის ყველაფერს უნდა აკეთებდნენ, გამოდის რომ ასეთ მარტივ საკითხებსაც კი ვერ წყვეტენ და ძნელი სათქმელია ქართულ სპორტში არსებულ უფრო დიდ პრობლემებს როგორ გაუმკლავდებიან. სერთოდ კი, იმედგაცრუებულ ქომაგზე სახიფათო ძალიან ცოტა ვინმეა ამ ქვეყნად. არადა, იმასაც ვერავინ იტყვის, ტექნიკური საკითხებვის მოსაგვარებლად დრო არ გვქონდაო. ჯერ კიდევ უკრაინაში გამართული ქართულ-რუსული სარაგბო ჯახის შემდეგ გახდა აშკარა, რომ განმეორებითი მატჩი კიდევ უფრო მეტ უნტერესს გამოიწვევდა. იქიდან ტრაბზონულ შეხვედრამდე დრო მთელი ერთი წელი იყო. წელიწადში პეტრე პირველმა ფაქტობრივად არაფრიდან შეძლო საზღვაო ფლოტის შექმნა და ერთი მატჩის ნორმალურად ორგანიზება განა ასეთი რთული ამბავი იყო? ბოლო დროს ტრაბზონული მატჩის ბილეთების ვერშოვნის გამო თბილისში ბევრ გულნატკენ ადამიანს შეხვდებით. ახლა ამ ქომაგების წყენის გაქარვება ერთადერთი გზით არის შესაძლებელი. ჩვენმა მორაგბეებმა რუსები კიდევ ერთხელ უნდა დაიფრინონ და თუკი ეს ასე მოხდება, სხვა მრავალი წყენაც ჩაბარდება წარსულს, მაგრამ წმინდა ქართულ თავმოუბმელობახ ოდესმე ეშველება თუ არა რამე, ეს კი ნამდვილად არ ვიცით... |
.jpg)
